Islak Mesafe

🎶Sinem-Yağmur Elim Alina'nın kapısına giderken tek düşüncem buradan çıkmaktı. Onu bırakıp kayıkhaneye gidecek, bugün olanları kafamın en karanlık köşesine itip bir daha düşünmeyecektim. Fakat lastiklerin asfaltta çıkardığı ses, daha kapıyı açamadan beni durdurdu. Alina'yla aynı anda başımızı çevirdiğimizde bahçenin girişinde beliren koyu renk otomobil ağır ağır üzerimize geldi. Gösterişsizdi ama ucuz görünmek gibi bir derdi de yoktu. Birkaç metre ötemizde durdu ve arka kapısı açıldı. İnen adamı tanımam uzun sürmemişti. Kırklı yaşlarının başında, uzun, geniş omuzlu ve kusursuz giyimliydi. Gündüz ışığında daha da dinç görünüyordu, insanın üzerine yürümesine gerek kalmadan bulunduğu yeri daraltan adamlardandı. Victor Voss. Yaklaştıkça gözlerinin rengi belirginleşiyordu; açık mavi, gri ve belli belirsiz bir yeşil birbirine karışmıştı. Ne tarafa çeksem başka bir renk çıkıyordu karşıma. Göz göze geldiğimiz anda bedenim savaşa geçti. "Kaptan." Onun o sakin sesi, daha ilk kelimede sinirlerimin üstünde gezindi. "Senin burada ne işin var, lan?" "Hana hakkında konuşacağız." Arkamdan Alina'nın şüpheli bir şeyler mırıldandığı geldi kulağıma. "Hana kim?" Ona döndüğümde beklediğim bakışı buldum. Yine bana bir piçmişim gibi bakıyordu. Tabii insana yıllarca aynı malzemeyi verirsen, sonunda senden aynı hikâyeyi beklerdi. Victor, cevap verme zahmetini bana bırakmayıp, "Van Doren'in yanında kalan genç bir kadın," dediğinde Alina'nın ifadesi değişmedi. "Çalışma ve oturum işlemlerinde birkaç pürüz var. Bazı şeyleri kaptanın bizzat bilmesi gerek." "Levi'nin böyle bir yardımcısı olduğunu bilmiyordum." Hana'yı kafasında başka bir yere taşımış, beni de şimdilik o boktan senaryonun dışına çıkarmıştı. "Kaptan, bazı ayrıntıları paylaşmak konusunda pek cömert değil anlaşılan." Siktiğimin adamı şimdi de Alina'yla arama giriyordu. Üstelik bunu öyle temiz yapıyordu ki tutup yakasından çekebileceğim tek bir kelime bırakmıyordu. Alina, Victor'a bakarak, "Anladım," dedi. "Sen de evraklarıyla ilgileniyorsun." "Gerektiği yerde yardımcı olmaya çalışıyorum." "Ne güzel." "Yardımımız dokunursa ne mutlu." Karşımdaki mafya babası Alina'nın yanında benden daha güvenilir görünüyordu. Bense yine ağzını tutamayan, öfkesini dizginleyemeyen, her şeyi eline yüzüne bulaştıran şerefsizin tekiydim. Tam konuşacaktım ki Alina'nın dikkati Victor'un yüzünde takıldı. Tanıdık birini bulmuş gibi süzmeye başladığında yüzündeki kuşku çözüldü ve yerini şaşkın bir sıcaklık aldı. "Victor?" Victor sevecen bir tavırla, "Sevgili Alina," dediğinde Alina'nın yüzü aydınlandı. Kolları beline dolanınca bütün ayarım o elde kaldı. Tam o sırada Victor'la göz göze geldim. Siktiğimin adamı resmen bana otel odasında söylediği sözü hatırlatıyordu. "Al kaptan, bugünlük senin olsun," demiş arkasından esas tehdidini bırakmıştı. "Nasıl olsa bir gün, ben de senin en kıymet verdiğin şeyi almayı bilirim." Orospu çocuğu görmüştü. Benim kendime bile itiraf etmediğim şeyi yüzümden çekip almış gibi bakıyordu bana. Alina'ya sarılırken gözlerini benden ayırmaması da cabasıydı. Üstelik eli hâlâ onun belindeydi. Daha fazla dişlerimi sıkmaya niyetim yoktu, yanlarına ulaştığım gibi Alina'yı Victor'dan çekip kendime aldım. Biraz sert davranmış olmalıyım ki göğsü omzuma çarparken, "Levi!" dedi. "Canımı acıtıyorsun!" Onu tamamen kollarıma aldım ve Victor'un göğsüne elimle bastırıp geri ittim. Victor bir adım gerilerken arabanın iki kapısı aynı anda açıldı. İçeride bekleyen iki adam hızla üzerime gelirken Victor yalnızca elini kaldırdı ve adamların ikisi de oldukları yerde durdu. Ben birini susturmak için kıçımı yırtarken siktiğimin adamının sesini yükseltmeye ihtiyacı bile yoktu. İstifini bozmadan ceketinin yakalarını düzeltip, "Hareketlerine dikkat et, kaptan," dedi. "Güzel," dedim Alina'yı geride tutup üzerine yürürken. "Biraz daha üstüme gel de kaldığımız yerden devam edelim." "Buraya kavgaya gelmedim," dedi kibarca. Vay amına koyayım, mafyalığın raconu da değişmiş. Elimi kaldırdığım anda Alina koluma yapıştı. "Ne yapıyo…